ตอนที่ 136 กลับเมืองหลวง

เว่ยอันหนิงถูกโอบรัดอยู่ในอ้อมอกของฉู่เฉิงหยวน อารมณ์ตระหนกแผ่ซ่านในแววตา หัวใจเต้นระรัวตึกตัก

เขาจับสังเกตอะไรกันได้แล้วหรือไม่

ทว่า...

การจะรอเขาก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้ ชั่วชีวิตคนเรายาวนานนัก การจะได้พานพบคนที่ตนเองพึงใจ มิใช่เรื่องง่ายดายอะไรกัน นางชอบฉู่เฉิงหยวน ย่อมยินดีที่จะรอคอยอยู่แล้ว

ครั้นคิดได้เช่นนั้น เว่ยอันหนิงจึงขบกัดลำคอของเขาเบา ๆ สายตาเปี่ยมล้นไปด้วยรอยยิ้ม “ได้สิ ข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้า จนกระทั่งเจ้าทำสิ่งที่พึงกระทำเสร็จสิ้น ไร้ซึ่งสิ่งใดให้พะวงแล้ว ค่อยพาเจ้าไปสถานที่ที่ข้าอยากไปพร้อมกับข้า”

สถานที่ที่หนิงหนิงอยากไปหรือ

ฉู่เฉิงหยวนจำได้ว่า ก่อนหน้านี้นางเคยถามเขา ว่ายินดีจะไปกับนางหรือไม่

เขานึกสงสัยอยู่บ้าง ว่าสถานที่ที่ทำให้นางผูกพันคะนึงหาถึงเพียงนั้น แท้จริงแล้วคือที่ใดกันแน่

ทว่าเวลานี้ไม่สำคัญแล้ว ไม่ว่าจะเป็นสถานที่แบบอะไรกัน เขาก็จะไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย