เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“หรงหรงวางใจเถิด ชาตินี้ข้าจะไม่ทำให้เจ้าผิดหวังแน่นอน” บุตรราชาเจ็ดรีบเอ่ยสาบานอย่างร้อนรน ด้วยเกรงว่าหากช้าไปเพียงเสี้ยววินาที มีดเล่มนั้นจะกรีดลงบนใบหน้าของเขาแทน
จากนั้นก็ไม่มองเว่ยหรงหรงอีกเลย สีหน้าเต็มไปด้วยความอัปยศอดสูพลางกล่าวว่า “หรงหรงยินดีรับโทษแทนข้า ครานี้พวกเจ้าพอใจแล้วหรือยัง”
“ผู้ที่พึงพอใจ มิใช่ตัวบุตรราชาเจ็ดเองหรอกหรือ อย่างไรเสียก็เป็นเจ้าที่เลือกเองนี่” เว่ยอันหนิงแย้มยิ้มพลางเอ่ยย้อนถาม
บุตรราชาเจ็ดหน้าดำทะมึน ยื่นมือออกไปรับกริชมา
แม้เว่ยหรงหรงจะเตรียมใจไว้แล้ว ทว่าเมื่อเห็นบุตรราชาเจ็ดถือมีดเล่มนั้นอยู่ จิตใจก็ยังคงเผลอไหววูบไปชั่วขณะ ใบหน้าตกใจจนซีดขาว ริมฝีปากแดงสั่นระริก ความเสียใจและสิ้นหวังในอก ทำให้ก้นบึ้งหัวใจของนางเริ่มผลิบานความเคียดแค้นชิงชังต่อบุตรราชาเจ็ดขึ้นมา