กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“อะไรกัน” องค์ชายใหญ่ยืนนิ่งอึ้ง ลางสังหรณ์อันเลวร้ายพลันผุดขึ้นในใจ
“ผู้ลี้ภัยนอกเมืองเพิ่งสร้างค่ายผู้ลี้ภัยเสร็จ สภาพของส้วมหลุมแถบนั้นคงจะย่ำแย่ยิ่งกว่า เราจึงเตรียมจะพาพวกเจ้าไปเปิดหูเปิดตาเสียหน่อย ไม่ต้องขอบใจเรา เจียงเทียน ยังยืนเหม่ออะไรกันอยู่เล่า”
ฉู่เฉิงหยวนปรายตามองเจียงเทียนที่ยังคงพยายามกลั้นหัวเราะอยู่ด้านข้าง
เจียงเทียนได้ยินเช่นนั้น จึงรีบจูงรถม้าเข้ามาทันที
“พวกเจ้า พวกเจ้าปล่อยเปิ่นกงนะ ฉู่เฉิงหยวน! เจ้าไม่กลัวจะถูกสวรรค์ลงทัณฑ์บ้างหรือ เสด็จพ่อ เสด็จพ่อไม่มีทางปล่อยเจ้าไปแน่ เจ้าข่มเหงรังแกสหายเช่นนี้ ไม่กลัวสำนักตรวจการยื่นถอดถอนหรือ
เจ้า เจ้า...”
องค์ชายใหญ่โมโหจนซักถามอย่างเอาเรื่องไม่หยุด