กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เย่เฉิน ยืนอยู่ข้างสตรีแล้วให้สตรีคอยหนุนหลัง เจ้ายังนับเป็นบุรุษอันใด”
“ของเหล่านั้นแต่เดิมเจ้าล้วนเต็มใจมอบให้ข้า ในเมื่อเป็นการมอบด้วยความสมัครใจ แล้วมีสิทธิ์อันใดเรียกคืน”
บัดนี้ใบหน้าของฉินเยียนหรานเผยความอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง น้ำตาคลอหน่วยจนทำให้สุนัขเลียขาหลายคนปวดใจไปตาม ๆ กัน เพียงแต่เพราะอวิ๋นซีอยู่ที่นี่ พวกเขาจึงไม่กล้าเอ่ยวาจา
“อย่างน้อยศิษย์พี่อวิ๋นซีก็ยังยินดีหนุนหลังข้า แล้วเจ้าเล่า ตอนนั้นที่ข้ามอบให้เจ้าด้วยความสมัครใจ ก็เพราะเจ้ารับปากว่าจะออกเรือนกับข้า ทว่าวันนี้เจ้ากลับปฏิเสธข้าต่อหน้าผู้คน ข้าเพียงขอให้เจ้าใช้คืนทรัพยากร ก็ถือว่าเห็นแก่ความผูกพันหลายปีแล้ว!”
เย่เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา ปราณอำมหิตพลันผุดขึ้นในดวงตา