บทที่ 120 โจวโจวนั่งได้แล้ว

เมื่อหร่วนเหมียนชิงได้ยินเช่นนั้นก็ดีใจอย่างยิ่ง

เธอจับมือเล็ก ๆ ของโจวโจวเอาไว้ ขอบตาแดงเรื่อด้วยความตื้นตัน ดวงตาเต็มไปด้วยความยินดี

“โจวโจว…โจวโจวน้อย ฉันคือแม่บุญธรรมของหนูนะ ต่อจากนี้แม่บุญธรรมจะรักและดูแลหนูให้ดีที่สุด”

โจวโจวมองเธอด้วยดวงตากลมโตฉ่ำน้ำ ปากเล็กส่งเสียงอ้อแอ้คล้ายกำลังตอบรับ

หร่วนเหมียนชิงฟังแล้วก็ยิ้มกว้าง

“เด็กดี…เด็กดีจริง ๆ”

แต่หลังจากยิ้มออกมา มือที่กุมมือเล็ก ๆ ของโจวโจวกลับสั่นไหวเล็กน้อย

ภายในดวงตาเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์