บทที่ 119 เป็นทั้งแม่บุญธรรม และเป็นแม่แท้ ๆ

ฉินสือจงเองก็รู้สถานการณ์ดี ไม่รอให้คนของหร่วนเหมียนชิงลงมือ เขาก็ถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกทีละชิ้น

สุดท้ายเหลือเพียงเสื้อสีขาวกับกางเกงชั้นใน

หร่วนเหมียนชิงเหลือบมอง

“ยังถอดไม่หมดเลย ที่เหลือให้พวกเขาช่วยคุณก็แล้วกัน!”

“ไม่ต้อง!”

ฉินสือจงตวาดลั่น

ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยเส้นเลือดแดง ทั้งอับอายทั้งโกรธแค้นจนแทบคลั่ง

เขากัดฟันถอดเสื้อสีขาวตัวสุดท้ายออก เผยให้เห็นรูปร่างของชายวัยกลางคนที่เริ่มลงพุง เหลือเพียงกางเกงชั้นในสีดำตัวเดียว

ผู้คนที่เดินผ่านไปมาเห็นเข้าก็พากันชี้ไม้ชี้มือวิพากษ์วิจารณ์