บทที่ 94 แม้แต่ปลาคาร์ปยังคึกคักขึ้นเมื่อเห็นเธอ

“ดีขึ้นแล้วค่ะ ไม่ร้องแล้ว”

โจวเหยียนจวินอุ้มโจวโจวที่กำลังยิ้มจนดวงตาโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยวให้ทั้งสองดู

เมื่อคุณท่านผู้เฒ่าตระกูลเฝิงกับคุณนายเฝิงเห็นว่าเจ้าตัวน้อยกลับมาร่าเริงแล้ว จึงค่อยวางใจลง

ทั้งสองรู้สึกผิดอย่างมากกับเหตุการณ์วางยาพิษในงานเต้นรำวันนี้ จึงเชิญครอบครัวจวนแม่ทัพไปพักที่ห้องรับแขกด้านหลังเป็นการเฉพาะ

“คุณนายฟู่ พวกคุณพักผ่อนที่นี่ก่อนนะ เดี๋ยวฉันจะให้คนไปส่งกลับจวน”

คุณท่านผู้เฒ่าตระกูลเฝิงถือไม้เท้า พลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม