บทที่ 25 ยุ้งฉางจวนแม่ทัพเต็มล้น

พ่อบ้านยกมือตบด้านหลังศีรษะของลุงหรงเบา ๆ

“ยังยืนอึ้งอะไรอยู่ รีบมาช่วยกันเก็บปลาสิ!”

ลุงหรงได้สติกลับมา รีบยิ้มรับ

“ได้เลย! ฉันจะไปเอากระสอบใบใหญ่มาเดี๋ยวนี้!”

“เร็วเข้า ๆ!”

พ่อบ้านเร่งด้วยรอยยิ้ม

ทั้งสองช่วยกันเก็บปลาอยู่นานกว่าครึ่งชั่วโมงกว่าจะจัดการทั้งหมดเสร็จ พอต้องช่วยกันขนขึ้นรถอีก ต่างคนต่างก็เหนื่อยจนเหงื่อท่วมศีรษะ

พวกเขาให้คนขับรถนำปลากลับไปส่งที่จวนแม่ทัพก่อน ส่วนตัวเองเตรียมเดินทางต่อไปยังหมู่บ้านเหลียนเจียซึ่งอยู่บริเวณท้ายน้ำ