บทที่ 15 โสมซานชีเต็มลานหลังบ้าน

โจวเหยียนจวินเดินเข้ามารับเจ้าตัวน้อยไปอุ้ม ก่อนยิ้มแล้วพูดว่า

“นี่คือลูกสาวตัวน้อยของพวกเรา โจวโจวไงคะ”

โจวโจวเบิกดวงตากลมโต มองพ่อของตัวเองอย่างตั้งอกตั้งใจ ใบหน้าเล็กแดงระเรื่อมีลักยิ้มจาง ๆ สองข้างปรากฏขึ้นเป็นระยะ

ฟู่เจิ้นถิงถึงกับมองตาค้าง

“นี่…ลูกของพวกเราหรือ?!”

โจวเหยียนจวินหัวเราะ

“ชิงเจาเป็นคนเก็บลูกสาวตัวน้อยคนนี้กลับมาให้พวกเราค่ะ ครอบครัวเดิมคงยากจนจนเลี้ยงไม่ไหว เลยเอาไปทิ้งไว้ข้างถนน”

ฟู่เจิ้นถิงจึงเข้าใจในทันที