ตอนที่ 232 รอเจ้ากลับบ้าน

ตอนที่ 232 รอเจ้ากลับบ้าน

กลางเดือนมีนาคม อัลบั้มรูปในโทรศัพท์มือถือของสวี่จินอันก็ค่อย ๆ เต็มไปด้วยวิดีโอฝึกซ้อม

ตอนแรก หลังหมุนตัว เธอมักก้มลงมองหาแขนเสื้อของตัวเอง คอยระวังเท้า แต่กลับลืมไปว่าควรทอดสายตาไปที่ไหน ต่อมาในที่สุดเธอก็สามารถเดินตามจังหวะจนจบช่วงหนึ่งได้ ครูฉินไม่ต้องคอยสั่งหยุดบ่อย ๆ อีก ทว่าเพราะดีใจเกินไป ตอนหยุดท่าสุดท้าย เธอก็เผลอยิ้มให้ครูไปตามจิตสำนึก

“มองฉันทำไม ด้านล่างมีคนคอยบอกหรือไงว่าถูกหรือผิด”

กล้องสั่นไหวเล็กน้อย และบันทึกเสียงหัวเราะที่ซงซงกลั้นไม่อยู่เอาไว้ด้วย

ตอนสวี่จินอันดูภาพย้อนดูก็หัวเราะตาม จากนั้นเธอก็เปิดดูช่วงไม่กี่วินาทีนั้นซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ เมื่อเทียบกับท่าทางมือไม้พันกันในตอนแรก ร่างกายในกระจกก็เริ่มเชื่อฟังเธอในที่สุด ตอนหมุนตัวไม่จำเป็นต้องคอยคิดทีละอย่างว่าต้องขยับไหล่ เอว หรือเท้าอย่างไรอีก สายตาก็สามารถทอดมองคนตรงหน้าได้