กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 226 ฉันอยากไปลอง
เช้าวันรุ่งขึ้น ตอนซงซงมารับคน สวี่จินอันก็รออยู่ชั้นล่างแล้ว
ในมือข้างหนึ่งของเธอกอดบทภาพยนตร์เอาไว้ ส่วนมืออีกข้างถืออาหารเช้าที่เฮ่อหรานยื่นให้ก่อนออกจากบ้าน รถแล่นออกไปได้ไม่นาน ซงซงก็มองเธอผ่านกระจกมองหลัง ในที่สุดก็อดถามไม่ได้ว่า “พี่จินอัน ยังปรับเวลาไม่ได้ใช่ไหม”
“เห็นชัดขนาดนั้นเลย?”
“ตั้งแต่ขึ้นรถมา คุณมองหน้าเดิมแล้วถอนหายใจไปสามครั้ง”
สวี่จินอันก้มหน้า ลูบกระดาษให้เรียบ
“บทภาพยนตร์ยากเกินไป”
ซงซงเหลือบมองหน้าปกด้านหลัง แล้วไม่ถามต่อ เพียงลดเสียงเพลงในรถลงเล็กน้อย
เมื่อมาถึงบริษัท ถังอี้ก็พิมพ์วัสดุสำหรับการคัดเลือกนักแสดงทั้งสองฉากออกมาแล้ว ข้างโต๊ะยังมีแท็บเล็ตวางอยู่ ในภาพที่หยุดค้างไว้ นักแสดงงิ้วคนหนึ่งกำลังยกมือจัดแขนเสื้อ