กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 164 คุณมองฉันตลอดทำไม?
ตอนเย็น 19:50 ไฟในห้องรับแขกเปิดไว้เพียงครึ่งเดียว
กลางวันถ่ายรายการมาทั้งวัน พอกลับถึงบ้าน ทั้งสองคนก็ไม่มีอารมณ์จะวุ่นวายเรื่องมื้อเย็นอีก แค่กินอะไรง่าย ๆ ไปหน่อย กล่องอาหารบนโต๊ะรับแขกถูกเก็บไปแล้ว เหลือน้ำอุ่นสองแก้ว กับดอกไหมช่อเล็ก ๆ ที่สวี่จินอันหอบกลับมาจากมิติศิลปะตอนบ่าย
นอกหน้าต่างมืดสนิทแล้ว
แสงไฟยามค่ำคืนฤดูหนาวของเซี่ยงไฮ้สาดเข้ามาผ่านหน้าต่างบานใหญ่ ระหว่างตึกสูงในระยะไกลมีแสงเล็ก ๆ เรืองรองเป็นหย่อม ๆ บางครั้งมีรถผ่านใต้ตึก ทิ้งไว้เพียงร่องรอยไฟหน้ารถที่เลือนราง แต่ในห้องกลับเงียบสงบ เงียบจนโทรทัศน์ยังไม่เปิด สวี่จินอันก้มดูเวลาบนโทรศัพท์มือถือเป็นครั้งที่สามแล้ว
19:56
เธอวางโทรศัพท์มือถือคว่ำลงบนโซฟาอีกครั้ง แล้วเอนหลังพิงหมอนพิงที่กอดไว้ให้ลึกขึ้นหน่อย
จริง ๆ ก็ไม่มีอะไรต้องตื่นเต้น
ก็แค่ดูรายการที่บันทึกเทปเสร็จแล้วตอนหนึ่ง