ตอนที่ 37 ติดเลี้ยงข้าวเขาหนึ่งมื้อ

ตอนที่ 37 ติดเลี้ยงข้าวเขาหนึ่งมื้อ

ไม่รู้ว่าเพราะเฮ่อหรานทำได้ดีเกินไปในรอบแรกหรือเปล่า ในการบันทึกเทปช่วงต่อมา สวี่จินอันจึงรู้สึกเหมือนเท้าเหยียบไม่ถึงพื้นจริงตลอดเวลา

ทั้งที่เธอยังนั่งอยู่ในสตูดิโอออกอากาศที่สว่างจ้า ข้างหูมีเสียงหัวเราะของพิธีกรและเสียงโห่ร้องยินดีจากคนดูที่ดังต่อเนื่อง แต่สายตากลับลอยไปหาคนข้าง ๆ อย่างควบคุมไม่ได้เสมอ

กุหลาบพลาสติกราคาถูกดอกนั้นถูกเจ้าหน้าที่เก็บกลับเข้าหีบอุปกรณ์ประกอบฉากไปนานแล้ว แต่ภาพตอนที่เฮ่อหรานหยิบเศษกระดาษสีทองออกจากผมให้เธอ กลับเหมือนถูกกล้องตัดออกมาแยกไว้ แล้ววนซ้ำอยู่ในหัวเธอ

โดยเฉพาะประโยคนั้น—

จากนี้เวลาผมรอคุณ คุณจะไม่เข้าใจผิด

สวี่จินอันพยายามใช้ “สีสันรายการ” อธิบาย แต่วันนี้สี่คำนี้ถูกใช้บ่อยเกินไป จนเริ่มหมดน้ำหนักในการอธิบาย

เกมช่วงหลังจากนั้นดำเนินไปอย่างรวดเร็ว