กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 170 ต้องเหนื่อยจนแทบหมดแรงอีกแล้ว
“เธอนี่นะ เลิกไปกังวลเรื่องคนอื่นเสียที พวกเราดูแลตัวเองให้ดีก็พอ รอจนเธอไม่มีข้าวกินเมื่อไหร่ ก็คงได้รู้ว่าชีวิตจริงมันลำบากแค่ไหน”
“ถึงตอนนั้นพวกเรามีข้าวกินก็ไม่ต้องแบ่งให้เธอไม่ใช่หรือ เธอไม่ใช่คนมีเงินมากนักหรอกหรือ ก็ให้ไปขอซื้อข้าวจากกองการผลิตสิ ดูว่าพวกเขาจะยอมขายให้หรือเปล่า”
“เฮ้อ อีกสองวันก็จะเริ่มเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ต้องเหนื่อยจนแทบหมดแรงอีกแน่ โดยเฉพาะตอนเลิกงานกลับมาตอนค่ำ ปวดเอวจนแทบยืดตัวตรงไม่ได้เลย”