กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 166 ดีใจจนหุบยิ้มไม่ลง
โจวจิ่นรุ่ยพูดว่า “พี่สะใภ้ พวกเราหากันมาตั้งนานแล้วยังไม่เจอ ถ้าพี่ออกโรงครั้งเดียวแล้วหาเจอจริง ๆ พี่ก็เป็นผู้ช่วยชีวิตของพวกเราเลยนะครับ”
“หึ ๆ ถ้าหาของพวกนั้นเจอ พวกคุณก็ต้องกลับกองทัพแล้วนะคะ ถึงตอนนั้นก็จะไม่ได้กินอาหารอร่อย ๆ ทุกวันอีกแล้ว”
“แต่ก่อนพวกคุณกลับ ฉันจะทำซอสเนื้อกับเนื้อแห้งให้เอากลับไปด้วยค่ะ”
พอโจวจิ่นรุ่ย ซูเฉิงยวน และเฝิงซูหวยได้ยินพี่สะใภ้พูดเช่นนั้น ความกระตือรือร้นของทั้งสามก็หายวับไปทันที
“เฮ้อ พี่สะใภ้ครับ แค่คิดว่าต้องกลับไปใช้ชีวิตลำบากแสนเข็ญในกองทัพอีก ก็หมดอารมณ์แล้ว”
“แต่ละวันถ้าไม่ใช่ผักกาดขาว หัวไชเท้า หรือผักใบเขียว ก็เป็นฟักทองกับมันฝรั่ง”