กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 58 อย่าเป็นคนลืมบุญคุณ
ด้วยความช่วยเหลือของเด็ก ๆ หลายคน ไม่นานถังซือเหยียนก็ทำงานของทั้งวันเสร็จเรียบร้อย
ถังซือเหยียนพูดว่า “หยางหยาง ได้เวลาแล้ว พวกเรากลับไปทำอาหารกลางวันกินกันเถอะ”
“เด็ก ๆ ทุกคน วันนี้ขอบคุณที่ช่วยพี่นะ ใกล้ถึงเวลาอาหารกลางวันแล้ว พวกเธอรีบสะพายหญ้าเลี้ยงหมูกลับบ้านเถอะ”
“ได้ครับพี่สาว พวกเรากลับพร้อมกันเลย”
ถังซือเหยียนกับเด็ก ๆ หลายคนสะพายหญ้าเลี้ยงหมูแล้วแยกย้ายกันกลับบ้าน
เมื่อเธอกลับมาถึงบ้านและเปิดประตูเข้าไป ก็เห็นว่าเซี่ยจิ่นเหนียนทำอาหารเสร็จและยกมาวางบนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว กำลังรอเธออยู่ ภายในชั่วขณะนั้น เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นของการมีบ้าน