กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 57 มาแล้วไม่มีวันได้กลับไป
ถังซือเหยียนตอบว่า “คุณยายเซี่ยคะ บางทีฉันอาจไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของพวกเขาก็ได้ เมื่อก่อนตอนอยู่บ้านนั้น พวกเขาด่าฉันทุกวันว่าเป็นตัวขาดทุน เป็นนังสารเลว พอไม่พอใจอะไรก็ตบตีฉัน”
“ทุกวันมีงานให้ทำไม่รู้จักหมดสิ้น แม้แต่กลางฤดูหนาวก็ยังให้ฉันซักผ้าอยู่ข้างนอก ไม่ยอมให้ข้าวกิน ต่อให้แบ่งอาหารให้สักหน่อย ก็เป็นของเหลือที่พวกเขากินแล้วไม่ต้องการทั้งนั้น”
“แม้แต่ห้องนอนก็ไม่มีให้ ต้องนอนอยู่ในห้องเก็บฟืน มีเพียงผ้าห่มฝ้ายเก่าขาด ๆ ผืนเดียว”
“จนกระทั่งต่อมามีครั้งหนึ่งที่พวกเขาตีฉันจนแทบไม่เหลือสภาพคน ทั้งยังหิวจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด ฉันถึงได้รวบรวมความกล้าไปหาหัวหน้ากองการผลิต แล้วขอแยกครอบครัว”