กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 235 ขอโทษด้วย ผมเป็นตำรวจ
“ฉันรู้ว่าแกไม่เคยเห็นฉันเป็นญาติมาโดยตลอด แกกระทั่งไม่อยากจะเรียกฉันว่าท่านพ่อเลยด้วยซ้ำ”
สีหน้าของเย่เจี้ยนเศร้าโศก แสดงอาการเจ็บปวดอย่างยิ่ง
ฝีมือการแสดงของเขาในเวลานี้บรรลุถึงระยะสูงสุด ทิ้งห่างพวกดาราหน้าใหม่อ่อนหัดในวงการบันเทิงปัจจุบันไปหลายช่วงตัว
เขาได้ดำดิ่งลงไปในบทบาทอย่างลึกล้ำจนไม่อาจถอนตัวได้แล้ว
อืม การโดนแมวกัดก็เป็นสาเหตุหนึ่งในนั้นเหมือนกัน
นี่อาจจะเป็นแมวจรจัด
“ไปพูดกับผู้พิพากษาโน่น ดูซิว่าเขาจะยอมให้ฉันเรียกนายไหม” เย่เฟิงเอ่ยปาก
“ถ้าอย่างนั้นแกก็กะจะให้ฉันตายเลยสิ” เย่เจี้ยนไม่อยากจะเชื่อสายตา
“...” หลินโยวโยว