กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 136 กลิ่นอายความยากจนที่ไม่อาจซ่อนเร้น
“ฮ่าฮ่าฮ่า ยามคนนั้นเซ่อซ่าจริง ๆ ฉันบอกว่าไม่มีเวยซิ่นเขาก็เชื่อ แถมยังอธิบายให้ฟังอีกว่าเวยซิ่นคืออะไร”
“ทำไมถึงมีคนซื่อบื้อขนาดนี้นะ ฮ่าฮ่าฮ่า!”
หลังจากซ่งหยวนหยวนเดินห่างออกมาระยะหนึ่ง ก็อดใจไม่ไหวจนต้องหัวเราะร่าออกมา
มันน่าขำจริง ๆ
“ในเมื่อเธอไม่ได้สนใจเขา แล้วจะไปคุยกับเขาเยอะแยะทำไมล่ะ”
ซูเหยาเอ่ยอย่างระอาใจเล็กน้อย
“ก็เขาหน้าตาดีนี่นา แวบแรกฉันคิดว่าฐานะทางบ้านเขาน่าจะไม่เลว เพราะคนจนส่วนใหญ่คงไม่มานั่งใส่ใจรูปร่างหน้าตากันหรอก และมักจะดูดีขึ้นมาไม่ได้”
“ผลปรากฏว่าพอคุยไปได้สักพัก ถึงได้รู้ว่าเขาจนจริง ๆ”
ซ่งหยวนหยวนส่ายหน้า