กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 42 ผมเป็นไอ้จนจริง ๆ นั่นแหละ
ทุกคนดีใจกันยกใหญ่
ถึงจ้าวเผิงจะไม่ได้ตอบตกลงในทันที แต่การได้เข้าไปทำงานในโรงงานก็ถือว่าไม่เลวแล้ว
ก่อนหน้านี้พวกเขาก็เคยลงทะเบียนสมัครทางอินเทอร์เน็ตไปแล้ว ทว่าเรื่องกลับเงียบหายเข้ากลีบเมฆ ไม่ได้รับแจ้งใด ๆ กลับมา
อย่างไรเสียคนที่ลงทะเบียนสมัครก็มีมากเกินไป
ตอนนี้เมื่อได้รับความยินยอมจากผู้อวยการโรงงานให้เข้าไปในโรงงาน ขอเพียงเกณฑ์มาตรฐานต่าง ๆ ผ่าน ก็ถือว่าสำเร็จไปขั้นหนึ่งแล้ว
“ผู้อำนวยการโรงงานจ้าว พรุ่งนี้ฉันเลี้ยงสุรานายนะ!”
“ผู้อำนวยการโรงงานจ้าวอายุน้อยแต่เก่งกาจจริง ๆ!”
“ไม่รบกวนพวกคุณแล้ว พวกเราขอตัวกลับก่อน พรุ่งนี้จะเลี้ยงข้าวผู้อำนวยการโรงงานจ้าวนะ”
หลายคนรู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างยิ่ง