กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 30 การอวดของซูเหยา
“หยวนหยวน คืนนี้ว่างไหม มาทานข้าวที่บ้านฉันสิ”
ซูเหยานอนเอนกายอยู่บนโซฟาหนังแท้นุ่มสบายภายในห้องชุดชั้นเดียวขนาดใหญ่ นิ้วมือม้วนปอยผมเล่นอย่างผ่อนคลาย พลางทอดสายตามองออกไปนอกกระจกบานโตที่เห็นวิวทะเลสาบเต่าดำ
น้ำเสียงของเธอแฝงความตื่นเต้นที่ไม่อาจซ่อนเร้นเอาไว้ได้
หลังจากอ่อยประธานเย่ แอ๋ม หมายถึงหลังจากได้คบหากับประธานเย่ เธอก็ย้ายมาอยู่ที่นี่ทันที
เมื่อเทียบกับห้องเช่าหลังเก่าแล้ว ห้องชุดชั้นเดียวขนาดใหญ่แห่งนี้ดีกว่ากันหลายเท่า
“อืม เธอควรจะเลี้ยงข้าวฉันจริง ๆ นั่นแหละ เดี๋ยวฉันรีบออกไปเลย”
ซ่งหยวนหยวนที่อยู่อีกปลายสายพยักหน้ารับ
ช่วงเวลานี้เธอต้องกลุ้มใจและเหน็ดเหนื่อยกับเรื่องของเพื่อนสนิทคนนี้อย่างที่สุด คอยวางแผนและให้คำแนะนำอยู่ทุกวัน