เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 537 ต้าอวี่ขอยืมสมบัติ กระบองทองสารพัดนึก
พูดจบ ซุ่นก็ใช้ชะตาชีวิตของตนเขียนสาส์นขึ้นมาฉบับหนึ่ง จากนั้นจึงปลดกระบี่ข้างเอวลงมา
พริบตาที่ตัวกระบี่พ้นฝัก ลำแสงสีทองสายหนึ่งก็พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ส่องท้องพระโรงอันมืดสลัวจนสว่างจ้าไปทั่ว
“กระหม่อม ซื่อเหวินมิ่ง จะทุ่มเทสุดความสามารถพ่ะย่ะค่ะ” น้ำเสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย แต่ทุกคำกลับหนักแน่นเด็ดเดี่ยว “หากจัดการน้ำไม่สำเร็จ ขอยอมสละชีพเพื่อหน้าที่ ฝังร่างไว้ในสายน้ำหลากนี้!”
ด้านนอกตำหนักพลันมีเสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้อง ราวกับฟ้าดินกำลังร่วมเป็นพยานให้กับช่วงเวลาอันศักดิ์สิทธิ์นี้
ซุ่นก้าวขึ้นมาข้างหน้า ผูกแถบผ้าแพรสีดำอันเป็นสัญลักษณ์ของผู้แทนพระองค์ให้ต้าอวี่ด้วยตนเอง แล้วบอกเสียงเบาว่า
“จำไว้ สิ่งที่เราต้องการไม่ใช่แค่การจัดการน้ำให้สำเร็จ แต่ยังอยากให้เจ้ากลับมาอย่างปลอดภัยด้วย”
ต้าอวี่พยักหน้าอย่างหนักแน่น แล้วหมุนตัวก้าวเท้ายาวๆ เดินออกไปนอกตำหนัก