กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 70 กินมื้อหนึ่งก็ลดลงหนึ่งมื้อ
ทั้งสี่คนหิวกันหมดแล้ว
หลี่หลานเซียงคีบเกี๊ยวซ่าทอดขึ้นชื่อของภัตตาคารหงปินขึ้นมาคำหนึ่ง ใส่เข้าปาก แล้วหลับตาหยีอย่างพึงพอใจ
“อาหารของภัตตาคารหงปินของพวกเรายังอร่อยเหมือนเดิม”
หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้สึกว่าคำพูดนี้มีนัยให้ขบคิดอยู่บ้าง
ของเรา?
การใช้คำว่า “ของเรา” ครั้งนี้ช่างผิดปกติอยู่บ้าง
เขาเหลือบมองโจวเฉียงตามจิตสำนึก แต่กลับพบว่าโจวเฉียงเพียงยิ้มให้ รอยยิ้มนั้นแฝงความนัยบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก
“อีกไม่นานก็ไม่ใช่ของพวกเราแล้ว” โจวเฉียงพูดเบา ๆ
เขาหยิบตะเกียบขึ้นมา คีบอาหารเข้าปากคำหนึ่งด้วย “กินเถอะ กินเยอะ ๆ ไม่พอค่อยสั่งเพิ่ม กินได้ครั้งหนึ่งก็ลดลงหนึ่งครั้ง”