เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 39 เสียงกริ่งกลางดึก
ความไม่ไว้วางใจของหวังเสี่ยวเลี่ยงแทบจะเขียนอยู่บนใบหน้า
หลิวซินอวี่มองออก
เขาไม่โกรธ กลับยิ้มออกมา ดื่มเหล้าที่เหลือในแก้วจนหมดในอึกเดียว แล้ววางแก้วลงบนโต๊ะอย่างแรง
“ครอบครัวผมค้าขายมาสามรุ่นแล้ว”
เขาเริ่มพูด ประโยคแรกก็ทำให้หวังเสี่ยวเลี่ยงถึงกับชะงัก
“ตั้งแต่รุ่นปู่ของผม ค้าคูปองข้าวคูปองผ้า มาถึงรุ่นพ่อผม เปิดโรงงาน ทำการค้าต่างประเทศ ตั้งแต่เด็ก ในสายตาและในหัวของผมมีแต่เรื่องธุรกิจเต็มไปหมด”
จังหวะการพูดของหลิวซินอวี่ไม่เร็ว เปี่ยมด้วยความมั่นใจ ราวกับเป็นคนละคนกับปกติ
“คุณต้องเชื่อผม สัญชาตญาณด้านธุรกิจของผม แม่นยำกว่าการที่คุณอ่านหนังสือร้อยเล่มในห้องสมุดเสียอีก”
“ที่ผมไม่ทำธุรกิจในโรงเรียน เพราะพ่อผมไม่ให้” เขายิ้มเยาะตัวเอง “ความฝันข้อหนึ่งของท่าน คือให้ตระกูลหลิวของเรามีคนที่ได้เล่าเรียนอย่างจริงจังสักคน ที่ดีที่สุดคือได้เป็นข้าราชการ เชิดชูวงศ์ตระกูล”