เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 34 พิลึกเกินไปแล้ว
หวังเสี่ยวเลี่ยงมองโจวเฉียงที่กำลังพูดฉะฉานอยู่ตรงหน้า แต่ในหัวกลับผุดภาพครั้งแรกที่ทั้งสองพบกันขึ้นมา
ชายที่ในวงเหล้าไม่พูดสักคำ และมีรูปร่างหน้าตาธรรมดาไม่สะดุดตา
กับชายคนนี้ในตอนนี้ ที่ระหว่างหัวเราะพูดคุยกลับเรียกทรัพย์สินนับร้อยล้านว่าการ “ค้าของเก่า” และเรียกการบริจาคตึกหนึ่งหลังว่า “สิ่งที่โรงเรียนสมควรได้รับ”
สองภาพนั้นซ้อนทับและแยกจากกันซ้ำแล้วซ้ำเล่าในหัวของเขา
“พี่โจว ครั้งแรกที่เราพบกัน ภาพจำที่พี่ให้ผมกับความรู้สึกวันนี้มันเหมือนคนละคนเลย” ในที่สุดหวังเสี่ยวเลี่ยงก็พูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมา
โจวเฉียงคีบถั่วลิสงขึ้นหนึ่งเม็ด โยนเข้าปาก เคี้ยวช้า ๆ แต่ไม่รับประเด็นนั้นทันที
เขานิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากถามคำถามที่ไม่เกี่ยวข้องกันเลยสักนิด
“หวังเสี่ยวเลี่ยง คุณเคยรู้สึกแบบนั้นไหม?”