กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 23 ห้าปีพอไหม
“งานเลี้ยงต้อนรับนักศึกษาใหม่ในวันนั้น ผมนั่งอยู่แถวหน้า”
ในที่สุดหวังเสี่ยวเลี่ยงก็หาความสามารถในการเรียบเรียงคำพูดของตัวเองเจอ
“เดิมทีผมไม่มีสิทธิ์ไปนั่งแถวหน้าหรอก เพียงแต่ช่วยอาจารย์ที่สภานักศึกษาเขียนอักษรพู่กันจีนไปไม่กี่ตัว เลยถูกเขาจัดให้นั่งดูที่แถวสองชั่วคราว”
“นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมได้เจอเธอ”
“เธอสวมกระโปรงสีขาว ยืนอยู่กลางเวที ยามทำหน้าที่พิธีกรก็ดูเป็นธรรมชาติติดจะผึ่งผาย ทั้งน้ำเสียงยังไพเราะถึงเพียงนั้น กังวานใสแฝงความอ่อนโยน”
“ตอนนั้นผมก็คิดขึ้นมาเลยว่า บนโลกใบนี้จะมีผู้หญิงที่น่ามองขนาดนี้ได้อย่างไร”
“ช่วงท้ายงานเลี้ยงฉลอง เธอร้องเพลงเพลงหนึ่ง ชื่อเพลง 《พ่อ》”