เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 22 ความลับอันแสนหวาน
“ตอนนั้นฉันรับผิดชอบป้ายผ้าของงานเลี้ยงต้อนรับนักศึกษาใหม่ มันเป็นป้ายผ้าผืนใหญ่มาก พื้นสีแดงอักษรสีทอง เขียนว่า ‘ขอต้อนรับนักศึกษาใหม่รุ่น XXX อย่างอบอุ่น’”
“ฉันคอยเฝ้าคนของร้านรับพิมพ์ทำอยู่ตั้งนาน เพื่อให้แน่ใจว่าทุกตัวอักษรจะสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ก่อนงานเลี้ยงฉลองจะเริ่มไม่กี่ชั่วโมง ฉันวางมันไว้อย่างระมัดระวังบนโต๊ะหลังบ้าน กะว่าเดี๋ยวค่อยเอาไปแขวน”
“แต่พอฉันเตรียมจะไปเปลี่ยนชุดพิธีกร แล้วกลับมาที่หลังบ้านอีกที ฉันก็ยืนอึ้งไปทั้งตัว”
น้ำเสียงของเว่ยจื่อจินสั่นเครือเล็กน้อย ราวกับได้ย้อนกลับไปในชั่วพริบตาที่สิ้นหวังนั้นอีกครั้ง
“ไม่รู้ว่าใครเอาน้ำโคล่าใส่น้ำแข็งทั้งแก้วสาดใส่ป้ายผ้าจนเปียกชุ่ม ตัวอักษรสีทองพวกนั้นถูกของเหลวสีน้ำตาลเข้มซึมเปรอะจนเลอะเลือน ย่นเป็นก้อน น่าเกลียดเหลือเกิน”
“ตอนนั้นสมองฉันว่างเปล่าไปหมด งานเลี้ยงฉลองใกล้จะเริ่มแล้ว ผู้บริหาร อาจารย์ และนักศึกษาใหม่ทุกคนต่างก็นั่งดูอยู่ข้างล่าง ถ้าจะไปพิมพ์ใหม่ตอนนี้ เวลาก็ไม่ทันแล้วจริง ๆ”