เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 8 ปฏิสัมพันธ์ทางสังคม
เช้าวันรุ่งขึ้น หวังเสี่ยวเลี่ยงที่ตั้งใจจะตื่นแต่เช้ากลับถูกเสียงเพลงแหลมบาดหูปลุกให้ตื่น
เขาลืมตาขึ้น พบว่าเสียงเพลงนั้นมาจากเตียงฝั่งตรงข้าม
เป็นเสียงปลุกจากโทรศัพท์มือถือของหลี่จวิน
นี่มันแปลกมาก ตลอดสี่ปีมหาวิทยาลัย หลี่จวินเป็นคนที่ต้องให้ทั้งหอพักช่วยกันถึงจะลากออกจากเตียงได้
หวังเสี่ยวเลี่ยงลุกขึ้นนั่ง เห็นหลี่จวินแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว กำลังยืนอยู่ข้างเตียงมองเขา
“ลุกขึ้น ไปกินข้าว”
น้ำเสียงของหลี่จวินเรียบเฉย ฟังไม่ออกว่าโกรธหรือดีใจ ราวกับเมื่อวานไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่พูดอะไร เงียบ ๆ ใส่เสื้อผ้า
สองคนเดินไปตามทางสู่โรงอาหาร หน้าหนึ่งหลังหนึ่ง ต่างไม่มีใครพูดอะไร แสงเช้าสลัว ๆ ในมหาวิทยาลัยมีผู้คนไม่น้อยแล้ว พวกเขาเริ่มต้นการเรียนของวันใหม่กันแล้ว