กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 7 วาสนาของวิญญูชน เริ่มจากริมฝีปากและฟัน
ตุ๊กตากระต่ายขนฟูตัวนั้นนอนนิ่งอยู่บนโต๊ะ คราบสีเข้มที่ซักไม่ออกบนตัวมัน ภายใต้แสงสว่างจ้าของภัตตาคาร ช่างดูสะดุดตาอย่างยิ่ง
ใบหน้าของเหลียงเยี่ยนหนีซีดเผือดลงในชั่วพริบตา
ชายที่นั่งตรงข้ามเธอขมวดคิ้ว ลุกขึ้นยืน สีหน้าชัดเจนว่ากำลังโกรธ
“คุณเป็นใคร? ต้องการจะทำอะไร?”
หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่สนใจเขา เพียงจ้องมองเหลียงเยี่ยนหนีนิ่ง ๆ
เขากำลังรอคำตอบ
รอคำสำนึกผิดสักประโยค หรือแม้เพียงความเศร้าโศกเพียงเสี้ยวหนึ่ง
ในฐานะพี่น้อง เขาคิดว่านี่คือสิ่งสุดท้ายเพียงอย่างเดียวที่เขาทำให้เจ้าสามได้
ทว่าเขาไม่ได้รับอะไรเลย