กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 3 ผู้มาถึงเขานี้ ไม่ต้องกังวลว่าจะไร้ทายาท
วันรุ่งขึ้น นอกประตูเมืองจี๋ชิ่ง ภายในกระโจมกองทัพหลักของกองทัพผ้าโพกแดง
“ท่านแม่ทัพใหญ่ จะบุกต่อไม่ได้แล้ว! นี่ก็ใกล้จะเข้าหน้าหนาวเข้าไปทุกที เสื้อกันหนาวของพี่น้องในกองทัพยังเตรียมกันไม่ครบเลยนะ!”
“ต่อให้มีเสื้อกันหนาวครบก็คงไม่ไหว หมาหยวนในจี๋ชิ่งไม่ได้จัดการกันง่าย ๆ ขนาดนั้นหรอก พวกเราถอยทัพกันเถอะ”
“ถอยบ้าอะไรวะ! การบุกจี๋ชิ่งครั้งนี้พวกเราสูญเสียพี่น้องไปตั้งมากมาย จะปล่อยให้เรื่องมันจบแบบนี้เฉย ๆ ได้ยังไงกันวะ! ต้องบุกตีเข้าไปในเมืองจี๋ชิ่ง ตัดหัวหมาพวกคนเถื่อน ล้างแค้นให้พี่น้องที่ตายไปให้ได้! ใครกลัว ใครมันก็เป็นไอ้ขี้ขลาดตาขาวที่รักตัวกลัวตาย!”
“ไอ้แซ่ซุน แกพูดแบบนี้หมายความว่ายังไงวะ? หรือว่ามีแต่พวกที่สนับสนุนให้บุกถึงจะเป็นวีรบุรุษผู้ทรงคุณธรรม ส่วนพวกที่อยากถอยทัพคือไอ้ขี้ขลาดตาขาวอย่างงั้นรึ”
“ข้าไม่ได้พูดแบบนั้นสักหน่อย! แต่ว่าแกน่ะ เฝิงเซิ่ง เป็นคนขี้ขลาดตาขาวหรือเปล่า ตัวแกเองย่อมรู้แก่ใจดี!”
“ซุนสือซาน แกอยากตายรึไงวะ!”