010

บทที่ 10 ของที่กินได้กับของที่กินไม่ลง

เด็กกลุ่มหนึ่งช่วยกันทั้งเข็นทั้งลากของกองนั้นออกจากร้าน สายตาอาลัยอาวรณ์คอยเหลือบมองร้านค้าสองข้างทางเป็นระยะ แม้ยืนอยู่หน้าประตูก็มองไม่ค่อยชัดว่าแต่ละร้านขายอะไรบ้าง แต่เพียงของบางอย่างที่แขวนหรือวางอยู่หน้าร้านก็ทำให้ทุกคนอยากได้จนตาแทบลุกวาวแล้ว

สายตาอันเฉียบไวของหลานเจ๋อสังเกตเห็นว่าหน้าร้านแห่งหนึ่งมีคนหลายคนถือกล่องใบไม่ใหญ่นักอยู่ พนักงานในร้านกำลังหยิบของสีขาวซีดแห้ง ๆ ซึ่งอมเหลืองเล็กน้อยออกมาจากกล่องนั้น สิ่งของชิ้นนั้นมีขนาดใหญ่กว่าตัวกล่องอย่างเห็นได้ชัด หลานเจ๋อมองไม่ค่อยชัด เพียงรู้สึกเลือนรางว่ารูปร่างของมันคล้ายปลาหมึกแห้ง แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาเขามากกว่ากลับเป็นกล่องโลหะใบนั้นเอง—มันสามารถบรรจุสิ่งของที่มีขนาดใหญ่กว่าตัวมันได้ หรือว่านี่จะเป็นอุปกรณ์เก็บของแบบมิติ?!

“โอ๊ย...” ผลของการมัวแต่มองจนเพลินก็คือ เขาเดินชนแผ่นหลังของชางฉิงที่หยุดอยู่ข้างหน้าเต็มแรง หลานเจ๋อยกมือคลำจมูกที่น่าสงสารของตัวเอง ก่อนถลึงตาใส่แผ่นหลังผอมแห้งแต่แข็งอย่างมากของชางฉิง “หยุดทำไม?”