007

บทที่ 7 รสชาติที่คิดถึง

รสชาติของไข่ปลาเป็นอย่างไรกันแน่ หลานเจ๋อจำไม่ได้แล้ว แต่รสชาตินี้กลับให้ความรู้สึกคุ้นเคยเหลือเกิน เพราะสูญเสียน้ำไป เนื้อสัมผัสของมันจึงค่อนข้างแห้ง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่อาจกลบรสชาติอันแสนอร่อยได้ ทั้งกลิ่นหอม เนื้อสัมผัส และความรู้สึกอิ่มเอมเมื่อกินลงท้อง ล้วนไม่ใช่สิ่งที่ “เจล” น่าขยะแขยงพวกนั้นจะเทียบได้เลย

หลานเจ๋อกินไปพลางสูดจมูกไปพลาง “ฉันลืมไปหมดแล้ว รสชาติของนี่คล้ายไข่แดงมาก แต่เมื่อก่อนของที่กินไม่เคยใหญ่ขนาดนี้ รู้สึกต่างกันก็คงไม่แปลก...นายเป็นอะไร?” พูดไปได้ครึ่งหนึ่ง หลานเจ๋อก็พบว่าชางฉิงที่อยู่ตรงหน้าไม่ได้กิน กลับจ้องเขานิ่ง ๆ “นายก็ลองชิมสิ ดูว่าถูกปากไหม ของนี่ดีกว่าขยะที่พวกเรากินกันตั้งเยอะ...”

ยังพูดไม่ทันจบ เด็กหนุ่มตรงหน้าก็ค่อย ๆ ยกมือขึ้นลูบแก้มของหลานเจ๋อ เมื่อชักมือกลับ บนนิ้วกลับมีหยดน้ำใสติดอยู่

หลานเจ๋อนิ่งอึ้งอีกครั้ง ก่อนยกมือแตะใบหน้าตัวเองอย่างไม่เข้าใจ แล้วก็สัมผัสได้ถึงน้ำเช่นกัน...น้ำ? “ฉัน...ร้องไห้เหรอ?” ก็แค่ไม่ได้กินอาหารปกติมานานเท่านั้นเอง ถึงกับต้องร้องไห้เลยหรือ?