002

บทที่ 2 หุ่นรบ “โต๊ะ”

อาการแบบนี้มักจะแสดงออกหลังจากใช้พลังต่อสู้อันแข็งแกร่งเกินปกติ หรือหลังจากสภาพจิตใจเกิดความผันผวนอย่างรุนแรง โดยเจ้าตัวจะต้องการการปลอบประโลม แม้แต่ในเวลาพักผ่อนตามปกติก็ยังจำเป็นต้องได้รับการปลอบประโลมเป็นระยะ ๆ แต่เมื่อครู่นี้ชางฉิงก็แค่คว้าแขนของโหลวเค่อเท่านั้นเอง ถึงขั้นต้องมาขอการปลอบโยนเลยหรือ?! โหลวเค่อเองก็ไม่ได้เพิ่งพุ่งเข้ามาครั้งเดียวแล้วต้องรีบไปแทะแผ่นไม้เสียหน่อย!

อืม ภาวะพร่องของโหลวเค่อแสดงออกด้วยการชอบใช้แผ่นไม้ธรรมชาติแท้มาลับฟัน เมื่อเทียบกันแล้ว อาการของชางฉิงยังดูปกติกว่ามาก ทั้งสะดวกกว่าและประหยัดเงินกว่าด้วยไม่ใช่หรือ?

ต้องรู้ว่าในกลุ่มนี้ยังมีเด็กอีกคนที่ภาวะพร่องของเขาถึงกับทำให้ชอบดมกลิ่นเท้าเหม็น ๆ ของตัวเอง! ทุกครั้งที่หลานเจ๋อเห็นภาพนั้น เขาจะรู้สึกราวกับมุมมองต่อชีวิตของตัวเองถูกเขียนขึ้นใหม่อีกครั้ง

ภายในถ้ำหินขนาดมหึมาที่ว่างเปล่า เวลานี้เหลือเพียง “หุ่นรบ” รูปร่างประหลาดเครื่องหนึ่งจอดอยู่ หลังจากได้เห็นหุ่นรบที่เรียกกันว่าหุ่นรบเหล่านี้ด้วยตาตัวเอง แนวคิดที่ไม่รู้ว่าหลานเจ๋อได้มาจากไหนว่า “หุ่นรบต้องมีรูปร่างเหมือนมนุษย์” ก็ถูกทำลายจนหมดสิ้น