ตอนที่ 137 กลิ่นหอมรวงข้าว

ตอนที่ 137 กลิ่นหอมรวงข้าว

เถียนซีเวยรับโทรศัพท์มือถือไป ปลายโป้งแตะลงบนหน้าจอเบา ๆ กล้องจับภาพไปที่คนที่นั่งอยู่ในกระบะท้ายรถอย่างมั่นคง

ลมยามเย็นม้วนพัดกลิ่นหอมดอกข้าวโชยมาจากคันนา แฝงด้วยเสียงแมลงร้องระเบียดเรื่อยตกกระทบข้างหู

น้ำเสียงของอูคูเลเล่ของเล่นไม่ได้ดีเลิศ เสียงฉินบางเบาและอุดอู้

เพื่อชดเชยข้อบกพร่องใหญ่หลวงของคุณภาพเสียง ตอนที่เฉิงเช่อดีดสายฉินเล่นบรรเลงท่อนโหมโรง เขาจึงถือโอกาสผิวปากไปด้วย

เสียงผิวปากดังกังวานสดใส คลอไปกับเสียงแมลงร้องขาด ๆ หาย ๆ รอบทิศทาง เข้ากันได้อย่างน่าประหลาด

【ยังไม่ทันเอื้อนเอ่ย แค่ฟังท่อนโหมโรงก็อยากจะกราบแล้ว orz】

【พี่เช่อผิวปากเก่งขนาดนี้... สมัยมหาวิทยาลัยคงแซวเพื่อนนักเรียนหญิงไปไม่น้อยล่ะสิ?】