เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังจากนั้นเมื่อทั้งสามออกเดินทาง ต้าโถวอยากพูดแต่หยุดไป พูดอึกอัก ล้วง ๆ คลำ ๆ หมายจะหยิบสิ่งของออกจากห่อสัมภาระ ฉางเซิงรู้ว่าเขาอยากพูดอะไร และรู้ว่าเขาอยากหยิบอะไร ไม่รอให้ต้าโถวหยิบออกมาซึ่งสัญญาซื้อขายบ้าน เขาก็ขมวดคิ้วจ้องจนอีกฝ่ายต้องเก็บกลับไป
เห็นต้าโถวละอายใจและกระวนกระวาย จิตไม่สงบ ฉางเซิงจึงพูดพล่อย ๆ ว่า "พี่ฟู่ เจ้ามีครอบครัวแล้ว เจ้าอดทนได้ แต่คนในครอบครัวจะไม่มีที่พักพิงไม่ได้"
"ปฏิเสธก็เสียมารยาท รับมาก็ละอายใจ" ต้าโถวส่ายหัวกล่าวว่า
"หลังประลองยุทธ์แล้วกลับไปสักเที่ยว พาคนในครอบครัวมารับมาที่ฉางอาน" ฉางเซิงกล่าวว่า
"หากสามารถ ข้าก็อยากกลับไปสักเที่ยวจริงแท้ แต่พวกเธอมาไม่ได้" ต้าโถวส่ายหัวกล่าวว่า "สำนักเทียนฉานยังมีผู้อาวุโสสูงอายุอยู่บ้าง หากพวกเธอมา คนชราพวกนั้นก็จะไม่มีใครดูแล"
ได้ยินคำพูดของต้าโถว ฉางเซิงก็ไม่มีอีกที่จะพูดอะไร เมื่อเป็นสำนักเทียนฉาน ตามธรรมชาติย่อมล้วนเป็นคนพิการ และต้องการคนดูแลจริงแท้ อีกทั้งเรื่องหยางไคถูกลอบสังหารก็ทำให้เขายังหวาดหวั่นไม่หาย การแก่งแย่งกันในราชสำนักรุนแรง เจตนาฆ่าแฝงอยู่ทุกหนแห่ง การพักอาศัยอยู่ในฉางอานก็ไม่แน่ว่าจะเป็นเรื่องดี