เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เพราะก่อนหน้านี้ซื่อเสวียนหมิงยังคงชิงโจมตีเต็มกำลังตลอดมา จนจุดฝังเข็มถูกปิด หลังจากนั้นแม้ว่าขยับไม่ได้แต่แรงเฉื่อยยังไม่หาย เห็นเขาโซซัดโซเซใกล้จะพัง ฉางเซิงรีบยื่นมือประคองไว้ ฉวยโอกาสตามจังหวะตบเบาๆ ที่หมอนหยก ปลดจุดฝังเข็มที่ถูกปิดให้เขา
ในเวลาอันสั้นเช่นนี้ การปลดจุดฝังเข็มให้ซื่อเสวียนหมิงเป็นความเสี่ยงใหญ่หลวงสำหรับฉางเซิง เพราะตอนนี้คนส่วนใหญ่ยังไม่ได้สติและเข้าใจสถานการณ์ ยังไม่รู้ชัดว่าเกิดอะไรขึ้นบนเวที หากซื่อเสวียนหมิงไม่ยอมทำตามกติกา ก็ต้องต่อสู้กันใหม่
ยังดีที่ซื่อเสวียนหมิงมิได้อับอายจนโกรธ เมื่อได้อิสรภาพอีกครั้งก็ประนมมือก้มตัวกล่าวขอบคุณ “พระอมิตาภพุทธะ อาตมาแพ้แล้ว”
เห็นซื่อเสวียนหมิงยอมรับความพ่ายแพ้อย่างเปิดเผย ฉางเซิงถอนหายใจโล่งอกอย่างลับๆ คารวะแล้วเอ่ยปาก “ท่านอาจารย์ยอมให้แล้ว”
“ท่านนักพรตน้อย ขอบใจที่เจ้าปลดจุดฝังเข็มให้ข้าทันเวลา ไม่มีทางปล่อยให้ข้านอนเป็นศพเสียหน้า” ซื่อเสวียนหมิงยิ้มกล่าวว่า “เจ้ายังคงเป็นคนไม่เลวเลย หากเจ้าเห็นข้าพอจะคบได้ ข้าอยากเป็นเพื่อนกับเจ้า”
“ยินดีอย่างยิ่ง ยินดีอย่างยิ่ง” ฉางเซิงยิ้มกล่าวว่า เขามีความรู้สึกดีต่อซื่อเสวียนหมิงอยู่ไม่น้อย คนนี้แม้เป็นศิษย์เส้าหลินที่ถูกขับออกจากสำนัก แต่กลับสบาย ๆ ตามอัธยาศัย แสงสว่าง โล่งใจและโปร่งใส