เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนนี้หยางไคเองก็กินเสร็จแล้ว วางตะเกียบลงกล่าวว่า “กลับไปกันเถิด ก่อนการประลองยุทธ์เจ้าย่อมต้องเตรียมพร้อมบ้าง ท่านอาจารย์ก่อนหน้านี้ตอนจากไปได้ถ่ายทอดให้แก่ข้าเคล็ดจำวิชาโจวเทียนครบถ้วนแล้ว ข้าก็ต้องใช้เวลาให้คุ้มในการฝึกวิชาเช่นกัน”
ฉางเซิงพยักหน้ารับ เห็นด้วย แล้วลุกขึ้นจ่ายเงิน
สองคนเดินทางไปด้วยกันชั่วท่อนหนึ่ง ต่อมาต่างคนต่างกลับที่พักของตน
ตอนนี้เป็นยามเซินช่วงบ่าย ฉางเซิงกลับถึงโรงเตี๊ยมแล้วสอบถามหลี่จงหยวน ได้ทราบว่าจางโม่ไม่ได้มีกลับมาหาตัวเอง เดิมทีคิดว่าจะขึ้นไปชั้นบน ครุ่นคิดแล้วก็เปลี่ยนแปลงใจ บอกหลี่จงหยวนว่าตนจะขี่ม้าออกจากเมืองไปสักรอบหนึ่ง แน่นอนว่าจะกลับมาก่อนหน้านี้ประตูเมืองปิดในตอนกลางคืน ต่อมาก็พกติดตัวเฮยกงจื่อออกจากเมืองทางประตูตะวันตก
ถนนส่วนใหญ่ในเมืองขี่ม้าได้ เพียงแต่จะควบม้าไม่ได้ ทว่าฉางเซิงไม่ได้มี่ม้าอยู่ในเมือง แต่จูงม้าเดินออกจากเมือง เมื่อออกจากเมืองแล้วจึงขี่ม้ามุ่งไปทางตะวันตก
เขาไม่มีจุดหมายปลายทางที่กำหนดไว้แน่นอน การออกจากเมืองคราวนี้มีเพียงสองเป้าหมาย หนึ่งคือพาม้าเดินเล่น สองคือหาที่เงียบสงบฝึกวิทยายุทธ์ หลังจากก้าวเข้าสู่ขั้นปราณวิญญาณสีฟ้าอ่อนเขายังไม่ได้ฝึกซ้อมเลย