เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หยางไคมองออกว่าฉางเซิงมีเรื่องกังวลใจ แต่ฉางเซิงไม่พูด เขาจึงไม่สะดวกจะถามต่อ
เมื่อหยางไคอ่านประกาศหลวงจบ ฉางเซิงจึงกล่าวว่า "พี่ใหญ่หยาง เขาหลงหู่อยู่ในเขตปกครองเจียงหนานซี ส่วนเขาชิงอวิ๋นของพวกท่านอยู่ในเขตปกครองเจี้ยนหนาน พวกเราแยกกันไปรับป้ายหมายเลข แล้วอีกสักครู่กลับมาพบกันที่นี่"
หยางไคพยักหน้ารับปาก สองคนแยกกันไปรับป้ายหมายเลขที่เพิงพักริมทางที่แตกต่างกัน
เพราะวันนี้เป็นวันแรกที่ประกาศหลวงถูกปิด ภายนอกเพิงพักริมทางทั้งสิบห้าแห่งจึงมีแถวยาวเหยียด คนในยุทธจักรไม่เหมือนทหารในกองทัพ แถวที่ต่อกันจึงคดเคี้ยวระเกะระกะ เป็นครั้งคราวยังมีคนแซงคิว จนคนอื่นไม่พอใจและตะโกนด่า
ในขณะที่ฉางเซิงเข้าแถวได้ไม่นาน ก็กะทันหันพบว่ามีคนข้าง ๆ พูดขึ้นว่า "ท่านนักพรตน้อย"
บริเวณรอบๆ ฉางเซิงไม่มีนักพรตเต๋าคนอื่น เมื่อได้ยินมีคนพูด ฉางเซิงจึงหันไปมองรอบด้าน แต่กลับพบว่าคนบริเวณรอบๆ ไม่ได้มีพูดกับเขา พอก้มหน้าลงอีกครั้ง ถึงได้เห็นแล้วคนที่พูด คนนี้สูงเพียงแต่สามฉื่อ แขนขาสั้นกุด ศีรษะใหญ่โต กลับเป็นคนแคระ
คนแคระผู้นี้เพียงแค่ตัวเล็ก อายุควรไม่น้อยแล้ว น่าจะมีประมาณยี่สิบปี บนใบหน้าพกติดตัวรอยยิ้ม หน้าตาดูน่ายินดี
เห็นคนแคระผู้นี้ก็เป็นการแต่งกายแบบนักรบ ฉางเซิงจึงเอ่ยถามว่า "ท่านพี่ผู้นี้ มีธุระอะไรหรือ"