เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฉางเซิงพูดจบแล้วหันตัวจะไป เฉินลี่ชิวรีบยื่นมือคว้าเขาไว้ “เดี๋ยวก่อน ให้ข้าคิดให้ละเอียดรอบคอบเสียก่อน”
ได้ยินคำพูดของเฉินลี่ชิว ฉางเซิงถอยกลับเข้าลานบ้าน เอาหลังมือปิดประตูรั้วบ้าน “ศิษย์พี่สาม อย่าคิดทอดทิ้งข้าไว้ ขอพูดตรง ๆ หากเจ้าจะมุ่งหน้าไปคนเดียว เกรงว่าตายสถานเดียว พวกเราไปด้วยกันบางทีอาจยังมีโอกาสรอดเพียงหนึ่งเดียว”
“ข้ารู้” เฉินลี่ชิวขมวดคิ้วเล็กน้อย กล่าวว่าเสียงเบา “พวกเราลงมือยามสาม ตอนนี้ผ่านครึ่งยามสี่แล้ว อ๋องหงอาจเป็นไปได้ว่าได้ยินแล้วเรื่องข่าวลือ หากจวนอ๋องมีการป้องกันไว้ การไปครั้งนี้ของพวกเราไม่ต่างจากแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ”
ก่อนหน้านี้เฉินลี่ชิวไม่คิดหวนกลับ ตอนนี้กลับมีความกังวลเพิ่มขึ้น ฉางเซิงชัดเจนว่าทำไมเฉินลี่ชิวจึงมีความกังวลเพิ่ม เพราะว่าก่อนหน้านี้เฉินลี่ชิวไม่ได้วางแผนจะมีชีวิตจากไปจากฉางอาน คราวนี้ไม่อาจต่อยเขาให้สลบได้ เฉินลี่ชิวจึงต้องพิจารณาสถานการณ์และความปลอดภัยของทั้งสองคน
หลังครุ่นคิดชั่วครู่ เฉินลี่ชิวหันหลังเดินไปยังห้องหลัก ประตูห้องหลักก็มีกุญแจห้อยอยู่ เฉินลี่ชิวบิดกุญแจจนขาด ผลักประตูเขาไปในห้อง แก้ศพจ้าวเสี่ยวเจี๋ยลงมา วางไว้บนเตียงในห้องด้านตะวันตก
ศีรษะทั้งหกที่ผูกมัดไว้กับเอวก็ถูกแก้ลงมาทีละคน แล้ววางเรียงไว้บนพื้นดินหน้าตียง