เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จางโม่พูดคำเหล่านี้ออกมาพร้อมรอยยิ้ม ฉางเซิงแม้ว่าจะรู้ว่านางกำลังเป็นเยาะเย้ยพูดเล่น แต่ก็ยังคงหลีกเลี่ยงไม่ได้ความอึดอัดเขินอาย หน้าแดงแล้วติดตามอยู่ด้านหลังจางโม่ ส่งเธอออกจากบ้าน
สถานที่ที่ฉางเซิงอาศัยอยู่เป็นถ้ำภูเขาที่ติดตั้งแล้วประตูห้องไว้ พอออกไปได้จากถ้ำมา จางโม่ชี้ไปที่เฮยกงจื่อซึ่งนอนอยู่ใต้กำแพงล้อมบริเวณ แล้วกล่าวว่า “ก่อนหน้านี้ข้าเคยพูดกับเจ้าแล้วว่าคราวนี้เจ้ามุ่งหน้าไปฉางอาน เกรงว่าภายในเวลาอันสั้นจะกลับมาไม่ได้ เจ้าเตรียมพร้อมจะจัดวางมันอย่างไร?”
ตอนนี้ฉางเซิงยังคงไม่สามารถได้สติกลับมาจากเหตุการณ์ไม่คาดคิดก่อนหน้านี้ได้โดยสิ้นเชิง พอจางโม่พูดจบ เขาจึงยังตอบรับคำไม่ได้ทันที
เห็นเขาลังเล จางโม่จึงกล่าวว่าอีกครั้ง “ม้ามืดตัวนี้มีพิษศพติดอยู่ ไม่สามารถมอบให้ชาวบ้านฝากเลี้ยงตามใจชอบได้ ปล่อยมันอยู่ที่นี่เถิด ก่อนหน้านี้ที่จะออกเดินทางข้าจะหาคนให้อาหารและดูแล สถานที่นี้ที่เป็นลานบ้านก็เก็บไว้ให้คุณ ไม่ว่าเมื่อไหร่เจ้าจะกลับมาก็ยังมีที่พัก”
“ขอบคุณอาอาจารย์” ฉางเซิงรีบกล่าวขอบคุณ “ลานบ้านเก็บไว้ให้ข้าก็ได้ แต่เฮยกงจื่อข้าอยากนำไปด้วย”