เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อเห็นตำราโบราณบนผ้าไหมเหลืองซีดลงแล้ว ฉางเซิงก็รู้ว่านั่นคือของที่มีอายุหลายปี ไม่แน่น่าจะเป็นต้นฉบับเวทมนตร์ของเขาหลงหู่ “อาอาจารย์ ตำราลับเล่มนี้ใช่หรือไม่ที่ข้าไม่ควรดู?”
“สำหรับเจ้าไม่มีอะไรที่ควรหรือไม่ควรหรอก” จางโม่พูดพล่อย ๆ “อ่านให้จบไวเท่าไร ก็คืนข้าไวเท่านั้น”
ได้ยินจางโม่พูดเช่นนี้ ฉางเซิงถึงได้รับด้วยสองมือซึ่งตำราเล่มนั้น ตัวอักษรสี่คำว่า ‘เคล็ดวิชาลับลั่วเทียน’ บนปกกลับเป็นอักษรจ้วนโบราณยุคฉินฮั่น เช่นนี้ก็ยืนยันการคาดเดาของเขา นี่คือต้นฉบับของตำราลับ
“อาอาจารย์ ของสำคัญเช่นนั้น…”
ไม่รอให้ฉางเซิงพูดจบ จางโม่ก็โบกมือขัดจังหวะคำเขา “เวทมนตร์ด้านในนั้นสามารถแบ่งได้โดยคร่าวเป็นสองประเภท ประเภทหนึ่งใช้กับคนเป็นหรือสิ่งมีชีวิต อีกประเภทใช้กับวิญญาณอมนุษย์ นักพรตเต๋าปฏิบัติตามเจตจำนงสวรรค์ ช่วยโลกช่วยราษฎร ฉะนั้นฟ้าจึงประทานอาคมลงมา ช่วยนักพรตทำความดีปราบความชั่ว หลังจากนั้นต้องแยกแยะถูกผิดได้อย่างชัดเจน ใช้อย่างระมัดระวัง”