เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หนีเฉินอีไม่ปิดบังความภูมิใจของตน และฉางเซิงก็ไม่อาจโต้แย้งนางได้ เขาคาดไม่ถึงเลยว่าหนีเฉินอีจะใช้วิธีดื้อรั้นเอาแต่ใจเช่นนี้เพื่อให้ได้จำนวนที่รับอีกหนึ่งที่สำหรับไปฉางอาน
ตอนนี้บนลานกว้างยังมีเหล่านักพรตค้างอยู่เป็นจำนวนมาก สายตาของเกือบจะทั้งหมดจับจ้องอยู่ที่สองคน ฉางเซิงรู้สึกเหมือนมีหนามปักหลัง กล่าวคำยินดีกับหนีเฉินอีแล้วหันหลังจากไป
ไม่เคยคิดว่าหนีเฉินอีจะกลับตามมา “เจ้าอย่าดูแคลนข้า เจ้าไม่เชื่อหรือว่าแม้ว่าคัดเลือกอย่างเป็นธรรม ข้าก็มีโอกาสชนะเจ็ดส่วน”
ฉางเซิงพยักหน้า สิ่งที่พูดเป็นความจริง ก่อนหน้านี้จางโม่และคนอื่นคัดคนขึ้นเวที หนีเฉินอีก็อยู่ในรายชื่อผู้ได้รับคัดเลือก
“เจ้าจะไปไหน” หนีเฉินอีถามว่า
“กลับไป” ฉางเซิงพูดพล่อยๆ
“เจ้าไม่กินข้าวหรือ” หนีเฉินอีชี้มือไปทางตะวันตก
ฉางเซิงส่ายหัว
แม้ว่าฉางเซิงมีท่าทีเย็นชา หนีเฉินอียังไม่รู้กาลเทศะถอยไป ยังคงตามไปกับเขาทางเหนือ “เจ้าดูเหมือนจะไม่ยินยอมเดินทางไปด้วยกันกับข้า”
“ข้าไม่มีอะไรที่ยินยอมหรือไม่ยินยอม” ฉางเซิงส่ายหัวอย่างจนใจ “เจ้าอยากทำอะไรข้าก็ยับยั้งไม่ได้”