เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"เจ้าอย่าให้ข้าจัดการตามสถานการณ์เลย" ฉางเซิงร้อนใจอย่างมาก "ข้ายังต้องรีบเดินทาง ไม่สามารถดูแลมันได้หรอก"
ซันยุนจื่อแบกซานมู่จื่อแล้วหันกลับมา "น้องเล็ก เจ้าช่วยลำบากหน่อยเถิด ข้าตอนนี้ดูแลคนยังไม่ดีเลย จะมีเวลาไปสนใจมันได้อย่างไร"
สิ่งที่พูดของซันยุนจื่อนั้นเป็นความจริง ฉางเซิงจนใจโบกมือ "ก็ได้ เจ้าไปเถิด ระหว่างทางค่อย ๆ เดินหน่อย"
ได้ยินคำของฉางเซิง ซันยุนจื่อราวกับได้รับการอภัยโทษ กล่าวขอบคุณฉางเซิงแล้วแบกซานมู่จื่อรีบเร่งจากไป
ไก้อบตุ๋นครึ่งตัวของฉางเซิงยังไม่กินหมด หลังจากซันยุนจื่อไปแล้วเขาก็กลับถึงกองไฟแล้วดำเนินต่อไปกับการกิน เขาไม่เคยแตะเนื้อสัตว์มานานแล้ว ไก้อบตุ๋นครึ่งตัวนั้นถูกแทะจนสะอาด
ก่อนหน้านี้เสียเลือดมากเกินไป ครึ่งคืนแรกก็ถูกทำให้เหนื่อยจนหมดแรง มาถึงตอนนี้ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหว นอนลงบนเสื่อขาด ๆ ข้างกองไฟแล้วหลับผล็อยไป
ฉางเซิงถูกดันจนตื่น มึน ๆ งง ๆ จึงผลักกลับไปหนึ่งที สัมผัสที่มือนั้นลื่น ๆ และมีขนฟู ความรู้สึกแบบนี้เขาคุ้นเคยดี ตอนอยู่ในหมู่บ้าน เหล่าหวงก็มักดันเขาให้ตื่นบ่อย ๆ
ระหว่างหลับ ๆ ตื่น ๆ เกิดความยินดีอย่างเหลือประมาณ หรือว่าเหล่าหวงยังมีชีวิตอยู่?