เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซันยุนจื่อพูดจบแล้ว ฉางเซิงไม่ได้รับคำ เขาแม้จะไม่คุ้นเคยกับลำดับอาวุโสซานซานตีเสวี่ยนัก แต่ก็รู้ว่ารุ่นก่อนหน้าศิษย์รุ่นอักษรสามคือศิษย์รุ่นอักษรหลัว หลัวหยางจื่อ หลัวชุ่นจื่อ และคนอื่น ๆ ล้วนเป็นศิษย์รุ่นอักษรหลัว ส่วนเหนือศิษย์รุ่นอักษรหลัวขึ้นไปก็คือศิษย์รุ่นอักษรต้า เจ้าสำนักเขาเหมาซานต้าเริ่นเจินเหริน และต้าฉุนเจินเหรินแห่งเขาเก๋อจ้าว ล้วนเป็นศิษย์รุ่นอักษรต้า
ซันยุนจื่อไม่รู้ว่าที่ฉางเซิงไม่รับคำนั้นเพราะกำลังเปรียบเทียบลำดับอาวุโสในจิตใจ เข้าใจว่าเขายังไม่ค่อยเข้าใจ จึงกล่าวต่อไป "ท่านอาจารย์เคยกล่าวว่า ซานซานตีเสวี่ยเริ่มต้นจากสามขุนเขา เมื่อถึงคราวศิษย์รุ่นอักษรสามและรุ่นอักษรซาน ในลัทธิเต๋ามักจะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น พวกเรารุ่นนี้เกิดในยุคจลาจล ก็เป็นเวลาที่ควรออกจากเขาช่วยเหลือโลก มีผลงานให้ประจักษ์..."
เห็นซันยุนจื่อทั้งตัวเปื้อนโคลนยังอยู่ในการพร่ำรำพันไม่หยุด ฉางเซิงกลั้นไว้ไม่อยู่จึงขัดจังหวะคำพูดของเขา “ดังนั้นพวกเจ้าก็ลงเขาจับผีดิบหรือ?”
ถูกฉางเซิงทิ่มถูกจุดเจ็บ ก็เขินอายมีมาก "พวกเราก็ไม่คิดเลยว่าจะได้พบผีดิบจริง ๆ ประมาทเลินเล่อไปชั่วขณะ... เอ่อ เอ่อ คนนี้ สหาย เจ้าทำอาชีพอะไร การแพทย์ของเจ้าศึกษากับใคร"