เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คุณหนูจ้าวแทบไม่มีความประทับใจต่อฉางเซิง เมื่อเห็นเขากระโจนเข้ามาดึงรั้งตัวเองก็ถอยหลบตามสัญชาตญาณ
สาวใช้ข้าง ๆ ปัดมือฉางเซิงออก ก้าวมาขวางระหว่างสองคน "เจ้าจะทำอะไร"
"แน่นอนว่าช่วยพวกเจ้าไงล่ะ" ฉางเซิงกล่าวอย่างเร่งรีบ "รีบตามข้าไป เดี๋ยวจะไม่ทันการ"
"เจ้าเป็นคนแบบไหน ทำไมจึงมาช่วยพวกเรา" สาวใช้ถามต่อ
"เจ้ามีปัญหามากขนาดนั้นมาจากไหน ข้าไม่มีช่วงเวลามาอธิบายให้ฟัง จะไปก็ไป ไม่ไปก็อยู่รอความตายที่นี่" ฉางเซิงพูดจบแล้วก็ควักดอกไม้สีฟ้าถอนพิษที่เก็บไว้ก่อนหน้านี้ออกมา ทิ้งไว้สองสามดอก สิ่งที่เหลือให้แล้วแก่ทุกคนบนดาดฟ้าเรือ "ดอกนี้ถอนพิษได้ พวกเจ้าแบ่งกันไป รีบหนีเอาชีวิตรอดไปเถิด"
โยนดอกไม้สีฟ้าลงแล้ว ฉางเซิงก็หันตัวเดินไป เมื่อเดินไปถึงบันไดไหลลงก็หันกลับมามองไปทางจ้าวเสี่ยวเจี๋ยกับพวก "ถามเป็นครั้งสุดท้าย จะไปหรือไม่ไป"
มารดาของจ้าวกับสาวใช้ตัดสินใจไม่ได้ ต่างพากันหันหน้ามองไปทางจ้าวเสี่ยวเจี๋ย
ฉางเซิงครุ่นคิดอย่างสุดกำลัง เสี่ยงชีวิตกว่าจะวางยาล้มพวกโจรพรรคกระยาจกกลุ่มนั้นลงได้ กว่าจะคว้าโอกาสชั่วครู่ชั่วคราวนี้มาได้ หากคุณหนูจ้าวยังลังเลเลื่อนลอย เช่นนั้นก็แสดงว่านางเป็นหญิงโง่ที่แยกแยะความดีความชั่วและความหนักเบาไม่ได้ หญิงเช่นนั้นไม่คู่ควรกับเฉินลี่ชิว เขาจะจากไปทันที