เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ให้มันซวยไปเลย กลุ่มหนึ่งของของไร้มารยาท เอาทิ่มท้องม้า ฟันขาม้า” ปาตูลู่ตั้งแต่ต้นจนจบจดจำเรื่องนี้ไว้ไม่ลืม
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเลี้ยงสัตว์มาตั้งแต่เด็กหรือไม่ ฉางเซิงก็รังเกียจที่คนในพรรคกระยาจกลงมือกับสัตว์เลี้ยงเช่นกัน เรื่องนี้กลายเป็นจุดพลิกผันในความประทับใจที่เขามีต่อพรรคกระยาจก ที่จริงก่อนหน้านี้เขาไม่เคยติดต่อกับพรรคกระยาจกเลย แต่คำว่ากระยาจกทำให้เขารู้สึกว่าคนในพรรคนี้ล้วนเป็นพวกน่าสงสาร แต่บัดนี้ดูแล้ว พวกเขาไม่ใช่
เมื่อให้ม้าศึกดื่มน้ำแล้ว เฉินลี่ชิวก็เดินออกมาจากสถานีพักม้า ไม่รู้ว่าเขาใช้วิธีใด หัวหน้าสถานีม้าสุภาพต่อเขามาก ถึงกับส่งออกมาถึงประตูด้วยตัวเองและเอาใจใส่กล่าวคำอำลา
มองส่งทุกคนจากไปแล้ว หัวหน้าสถานีม้าก็ส่งคนเข้าเมืองไปแจ้งข่าวทันที บอกเพียงว่าพรรคกระยาจกก่อกบฏแล้ว
เพราะม้าเพิ่งดื่มน้ำเสร็จ ไม่สมควรควบม้าวิ่งสุดกำลังทันที ทุกคนจึงจับบังเหียนให้ม้าเดินช้า ๆ และฉวยโอกาสกินเสบียงแห้งบ้าง
เฉินลี่ชิวกล่าวว่าอย่างมีความกังวลไม่น้อย “ด้านเหนือกำลังรบกัน การไปครั้งนี้ของพวกเราอาจเป็นไปได้ว่าจะได้เผชิญสงคราม”