เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฟังเฉินลี่ชิวอธิบายจบ ฉางเซิงก็มีความอยากรู้อยากเห็นยิ่งขึ้น “ศิษย์พี่สาม ความหมายของเจ้าคือพระภิกษุกับนักพรตเต๋าในตอนนี้ไม่เป็นที่โปรดปรานของราชสำนักหรือ?”
“จะเป็นที่โปรดปรานหรือไม่ต้องให้ฮ่องเต้เป็นผู้ตัดสิน” เฉินลี่ชิวหยิบฉวยหญ้าหางสุนัขขึ้นมาหักเล่นแล้วคาบไว้ในปาก “ตอนนี้ฮ่องเต้คนนี้ขึ้นครองราชย์ได้ไม่นาน ยังไม่รู้ว่าทรงมีท่าทีต่อพระภิกษุและนักพรตเต๋าอะไร”
สำหรับสถานการณ์ของพระภิกษุและนักพรตเต๋า ฉางเซิงไม่ใช่คนที่สนใจมากนัก สิ่งที่เขาอยากรู้อยากเห็นคือนักพรตเต๋าหลอมยากันแน่หรือไม่ “ศิษย์พี่สาม นักพรตเต๋าสามารถหลอมยาเซียนที่ทำให้มีชีวิตยืนยาวไม่แก่ตายได้จริงหรือ?”
“นี่ไง” เฉินลี่ชิวเบะปากไปทางหลี่จงยง “เจ้าถามคนที่สองสิ เขาง่วนอยู่กับสิ่งเหล่านี้ทุกวัน”
ฉางเซิงหันหน้ามองไปทางหลี่จงยง
“อืม” หลี่จงยงกระแอมรับมาซึ่งหัวข้อสนทนา “เรื่องหลอมยามีมาตั้งแต่โบราณ มิใช่กลลวงของยุทธจักรเด็ดขาด มุ่งหมายที่จะดูดซับแก่นสารของวัตถุวิเศษแห่งฟ้าดินผ่านไฟเตาหลอมโอสถ หลอมรวมหยินหยาง ปรับธาตุทั้งห้า...”