เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไร่นาที่ไถได้ในหมู่บ้านล้วนอยู่หลังหมู่บ้าน ไม่เพียงม้าแก่ที่จำทางได้ วัวแก่ก็จำทางได้ เหล่าหวงออกจากแล้วประตูเรือนตรงไปยังหลังหมู่บ้าน ฉางเซิงแบกบ่าและหิ้วมือตามอยู่ด้านหลัง นึกถึงการแสดงออกของเหล่าหวงตอนนี้น่าจะเป็นเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย ในใจจึงมีอารมณ์หลากหลายปะปนกัน เจ็บใจจนยากจะทน
เมื่อไปถึงที่หมาย เหล่าหวงก็หยุดยืนหันมองกลับมา รอคอยให้ฉางเซิงผูกเชือกลากไถ
เหล่าหวงไม่ได้กินหญ้าและน้ำมาหลายวันแล้ว ฉางเซิงจะยอมเสียให้มันออกแรงช่วยอีกได้อย่างไร จึงหิ้วถังไม้เข้ามาอีกครั้งหวังให้มันดื่มน้ำเต้าหู้บ้าง แต่เหล่าหวงเพียงแค่ดมดูก็ไม่ดื่ม
ฉางเซิงจนใจ จำต้องวางถังไม้ไว้ข้าง ๆ แล้วหยิบก้อนหินขึ้นมาเคาะเขาวัวของเหล่าหวงเบา ๆ แต่การเคาะคราวนี้กลับไม่เกิดผลใดเลย เหล่าหวงไม่เคี้ยวเอื้อง
เห็นฉางเซิงไม่ยอมผูกเชือกลากไถเสียที เหล่าหวงก็ส่งเสียงร้องต่ำ ๆ ออกมาอีกครั้ง ราวกับเร่งรัดเต็มที
ลังเลอยู่นาน ท้ายที่สุดฉางเซิงก็ยังคงเลือกที่จะเคารพเหล่าหวง มันใกล้จะเดินไปถึงปลายทางของชีวิตแล้ว อย่าขัดใจมันอีกเลย ปล่อยให้มันทำเรื่องที่ตัวเองอยากทำเถิด