เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 28 แบกธงใหญ่ให้สำนักเมตตาจิต
เยวี่ยหว่านอิ๋งครุ่นคิดอีกครั้ง แล้วรู้สึกว่าตนคิดมากไปเอง
คนเพศเดียวกันย่อมขัดแย้งกัน ระหว่างหญิงกับหญิงมีแต่การชิงดีชิงเด่นและเปรียบเทียบกันทั้งต่อหน้าและลับหลัง ไหนเลยจะมีใจจริงให้กัน แล้วจะเป็นมิตรแท้ได้อย่างไร ทั้งหมดก็แค่แสดงละครไปตามสถานการณ์เท่านั้น
แม้ภายนอกซือชิงอวี่จะใช้ชีวิตในสำนักเมตตาจิตได้ไม่เลว แต่นางไม่มีทั้งรากวิญญาณธาตุไม้และธาตุไฟ เป็นผู้บำเพ็ญสายแพทย์ไม่ได้ หลอมโอสถก็ไม่ได้ อีกทั้งไร้พรสวรรค์ จะได้รับความสำคัญจากที่ใดกัน
สำนักเมตตาจิตก็แค่ใช้ประโยชน์จากนางเพื่อแสดงภาพลักษณ์เปี่ยมเมตตาของตนเท่านั้น
เมื่อคิดเช่นนี้ เยวี่ยหว่านอิ๋งกลับรู้สึกสบายใจขึ้นอย่างน่าประหลาด
ไป๋อู๋ฉางจิ๊ปาก เหลือบมองศิษย์ของตนแล้วด่าหลงเฉินเยว่คำหนึ่ง “เด็กคนนี้นี่ซื่อตรงเกินไป ข้าสอนเจ้าไปตั้งกี่ครั้งแล้วว่า เวลาอยู่ในที่ที่มีคนมากมาย…อย่าพูดแต่ความจริงไปเสียหมด!”
เยวี่ยหว่านอิ๋ง “……”