เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 24 ก็แค่! หาย! วับ! ไป! เอง!
“ศิษย์พี่สี่ ยังมีอะไรอีกหรือไม่? พวกเราตกหล่นอะไรไปหรือเปล่า?” ซือชิงอวี่ถามเชียนเริ่น
เชียนเริ่นกวาดตามองอย่างละเอียดอีกครั้ง “ศิษย์น้องหญิงเล็ก ไม่มีแล้วจริง ๆ แม้แต่หมุดเหล็กทมิฬบนหน้าต่างก็ถอดออกมาแล้ว” อย่างไรเสียในบ้านก็ไม่เหลืออะไรแล้ว หน้าต่างไม่จำเป็นต้องปิดให้สนิทอีก
สองหัวขโมยหันหลังเตรียมจะเดินจากไป เสาบนขื่อกลับสว่างขึ้นอีกครั้ง เริ่มสั่นไหวเล็กน้อย ฝุ่นร่วงกราวลงมาจากหลังคา
ซือชิงอวี่กับเชียนเริ่นสบตากันครู่หนึ่ง ก่อนนางจะกล่าวว่า “ศิษย์พี่สี่ ข้ารู้สึกอย่างไรไม่รู้ว่าบ้านหลังนี้กำลังจะถล่ม”
เชียนเริ่นแสยะยิ้ม เผยสีหน้าหวาดกลัว “คงเป็นเพราะพวกเราเอาของไปมากเกิน บ้านหลังนี้ทนดูไม่ไหวจนเกิดจิตวิญญาณขึ้นมาเพราะโกรธกระมัง? รีบหนีเร็ว! ไม่เช่นนั้นเราจะถูกฝังทั้งเป็น!”